VETERANEN MET EEN MISSIE

 

 

nummer 5 / juni 2010

Stichting van Libanonveteranen steunt ziekenhuis in Tyre

 

'Misschien is het een stuk verwerkingsproces'

Het idee is geboren uit de terugkeerreizen die sinds 2005 worden georganiseerd naar Libanon. Afgelopen maand werd door de Stichting in oprichting Weerzien met Libanon een vracht medische goederen uit Nederland aangeboden aan een zichtbaar getroffen directeur Ali Ezzeddine van het Hiram Ziekenhuis in de Libanese kustplaats Tyre. "Ik hoop dat de relatie tussen veteranen en het ziekenhuis lang blijft voortbestaan."

 

Tekst en foto's: Fred Lardenoye

 

Het is bloedheet in Tyre op 5 mei. Een spandoek met de tekst 'Welcome veterans from Holland'
aan de poort van het Hiram Hospitaal verwelkomt de groep Nederlandse oud-Unifillers die deelneemt aan de Weerzien met Libanonreis. "Welkom thuis", roept een uitbundige directeur Ali Ezzeddine van het ziekenhuis als hij zich in zijn toespraak richt tot de vete­ranen die worden vergezeld door kapi­tein luitenant ter zee Paul Flos, de mili­tair attaché voor Libanon, Syrië en Iran. Ziekenhuisdirecteur Ezzedine is blij met de meegebrachte medische benodigdheden. "Het medische materiaal dat zo edelmoedig geschonken is, vindt hier een goede bestemming en komt terecht bij arme mensen. Ik dank het Nederlandse volk daarvoor en vooral de Nederlandse oud-Unifillers die zich hier in het verleden ook al zo onbaatzuchtig voor ons land hebben ingezet. Ik hoop dat de relatie tussen de Nederlandse veteranen en het ziekenhuis lang zal voortbestaan.

Open deuren
Het idee om een humanitaire actie op touw te zetten voor het Hiram Zieken­huis in Tyre vindt zijn oorspong in de succesvolle Weerzien met Libanon­reizen die sinds 2005 georganiseerd worden op initiatief van de Libanonve­teranen Roy Smits en Chris Laarhoven. Laatstgenoemde woont ondertussen in Libanon tegenover het ziekenhuis en werd in september vorig jaar om hulp gevraagd. "Toen ben ik de mogelijk­heden gaan onderzoeken en gingen er opeens allerlei deuren open in Neder­land, waardoor we al snel een hulpactie konden gaan opzetten."
Het Hiram Ziekenhuis is een van de weinige medische instellingen die niet verbonden is aan een van de politiek­religieuze groeperingen die Zuid-Liba­non sinds jaar en dag verdelen. Dat bleek ook in de laatste oorlog in 2006. Toen meldden zich de vooral Palestijnse slachtoffers van de Israëlische bombar­dementen in het gebied massaal aan de poort van het ziekenhuis, omdat zij ner­gens anders terecht konden. Het Hiram Ziekenhuis kon de enorme toeloop nauwelijks aan. Het medisch personeel werkte dag en nacht om zoveel moge­lijk aan de schrijnende nood tegemoet te komen. Daarbij kwam ook het gebrek aan adequaat en voldoende medisch materieel aan het licht".

• Een tolk vertaalt het welkomstwoord van directeur Ali Ezzeddine van het Hiram Ziekenhuis in Tyre voor de Nederlandse Libanonveteranen.

Overtollig materieel
Laarhoven bedacht dat het Nederlandse ministerie van Defensie wellicht over­tollig militair materiaal zou kunnen schenken aan het Hiram Ziekenhuis. Zijn idee belandde, onder meer met hulp van de afdeling Veteranen met een missie van het Veteraneninsti-
tuut, uiteindelijk bij kapitein b.d. Piet Augustijn en kapitein ter zee-arts b.d. Maarten Hoejenbos. Tot eind vorig jaar waren zij door de Directie Militaire Gezondheidszorg (DMG) aangesteld voor de coördinatie van internationale medische projecten. In de afgelopen vijf jaar doneerde Defensie, na bemiddeling van de twee oud-militairen, medisch materiaal aan medische instellingen in Albanië, Macedonië, Kroatië, Bosnië, Kameroen, Suriname en Indonesië. Na een positief advies van de Neder­landse ambassade en militair attaché Flos over het ziekenhuis togen Hoe­jenbos en Augustijn naar het Libanese Tyre om ter plekke een onderzoek in te stellen. Een dergelijk veldonderzoek is alleen al noodzakelijk om ervoor te zor­gen dat er geen materiaal wordt gedo­neerd dat niet kan worden aangesloten op de lokale voorzieningen. Voorts moet onder meer duidelijk worden of het Libanese personeel de uit Nederland afkomstige medische apparatuur ook kan bedienen. Augustijn en Hoejenbos sloten hun onderzoek begin dit jaar met een positief advies af. Omdat de stich­ting nog in oprichting was, werd het medisch materiaal formeel overgedragen aan het Rode Kruis in Libanon.

Brillen
Ondertussen had Chris Laarhoven ook andere Libanonveteranen enthousiast gemaakt voor het initiatief. Zoals Ruud van Mourik (47), die in 1982 als hof­meester-boordschutter was geplaatst bij het Nederlandse UNIFIL-hoofdkwartier in Haris. "Chris belde mij en gaf aan dat hij al contact had gehad met Speesavers om brillen en oogmeetapparatuur te doneren. Maar de spullen moesten ook nog verzameld worden. Ik ben gelijk met die contactpersoon gaan bellen en nu gaan ze ook gehoorapparaten done­ren." Van Mourik, die als directeur van het restaurant Goudreinet in Barneveld een succesvol bedrijf heeft, stelde ook zijn zaak beschikbaar als inzamelplaats voor (medisch) materieel voor het Liba­nese ziekenhuis. Voor het regelen van nog meer apparatuur kan hij beschikken over zijn uitgebreide netwerk. "Natuurlijk, bedrijven worden voortdurend lastiggevallen om te doneren, maar ik heb een ander ver­haal. Als ze vragen: waarom Libanon?, kan ik vertellen dat we daar als militai­ren zijn ingezet voor een vredesmissie. En dat er nog steeds schaarste is aan deze apparatuur in een ziekenhuis dat in 'ons' oude gebied ligt. Daar loopt men dan toch warm voor en dan merk je dat Libanonveteranen geen vergeten groep meer zijn." Van Mourik is zelf pas de laatste jaren bezig met zijn uitzendverleden. "Ik zag wel eens die mannen met medailles op veteranenbijeenkomsten, maar daar had ik niks mee. Je kon er in het verleden ook nooit over praten. Als je zei dat je in Libanon geweest was, kreeg je toch vaak als reactie: dan ben je zeker lekker bruin geworden! Oké, we hebben het daar soms goed gehad, maar we hebben ook vervelende dingen meegemaakt." Het was een terugkeerreis naar Libanon die alles weer terugbracht. "Dan merk je dat anderen die in hetzelfde schuitje gezeten hebben, hetzelfde voelen. Je gaat er met elkaar over praten en daarna is het ook makkelijker om er met een buitenstaander over te gaan praten. Want je ziet dan ook dat de veteranen­gedachte van de burger aan het verande­ren is. Er komt meer erkenning."

Achterhaald beeld
Van Mourik vindt dat het imago van veteranen wel aan verandering toe is. "Het beeld van een oude veteraan met een rollator en veel medailles is - met alle respect - inmiddels achterhaald. Dat geldt ook voor het beeld van de doorgedraaide veteraan. De oudste cate­gorie veteranen valt op een natuurlijke manier weg en nu krijg je een nieuw soort veteraan. En dat is nog maar het begin, want er komen enorm veel vete­ranen bij door recente militaire missies. Daarom moet je de uitstraling van een veteraan ook aanpassen." Het werk voor een stichting die zich bezighoudt met een humanitaire actie vindt Van Mourik daar goed bij passen. "Ik heb ook een bedrijf van rolstoelen en looprekken zo ver gekregen dat zijde spullen die worden ingeruild, verzamelen voor Libanon. Bij Hype Automa­tiseringen, hier in Barneveld, heb ik een aantal computers losgepeuterd voor het ziekenhuis. Ik heb toch een bijzonder verhaal en daar komt ook emotie bij. Want mijn veteraan zijn, is natuurlijk debet aan die betrokkenheid. Dat zeg ik met enthousiasme. Misschien is het ook een stuk verwerkingsproces voor mijzelf. Libanon is als het ware mijn tweede geboorteplaats."

AI-Mansouri
Oud-Unifiller Hans Steeman (53), die ook actief is voor de Stichting, vi ndt het 'een beetje overdreven' als veteranen Libanon tot hun 'tweede vaderland' uit­roepen, maar hij erkent dat er door zijn uitzending destijds als jonge dienst­plichtige wel een speciale band is ont­staan. "Ik heb er mijn interesse aan dit gebied overgehouden. De insteek was toen natuurlijk zo dat we hier werden neergezet om de Israëliërs te beschermen tegen aanvallen, maar dat is hier veranderd. Als je nu ook de Palestijnen in Israël ziet, dan word je daar niet vrolijk van." Als IT-journalist reist hij vaker naar het Midden-Oosten. "En ik ben aan beide kanten van de grens geweest. Dat was destijds al zo, want ik ben in Israël op verlof geweest. Israël is een heel interes­sant land, maar ik heb er moeite mee dat deze twee bevolkingsgroepen niet met elkaar door een deur kunnen. Dat doet pijn en daar heb ik gemengde gevoelens over. Ja, het is een feit dat ik hier heel jong geweest ben en daarom ook iets met het land heb. Ik ben hier inmiddels vaker geweest dan in Luxemburg."

• Libanonveteraan Hans Steeman ontvangt een dankbetuiging van directeur AU Ezzedine van het Hiram Ziekenhuis in Tyre

Ook voor hem was de terugkeerreis naar Libanon in 2005 de reden om zich weer meer te verdiepen in zijn verleden als militair. De reis beviel zo goed dat hij zich vast voornam om een volgende keer zijn hele gezin mee te nemen. "Door de oorlog van 2006 heeft het wat langer geduurd, maar vorig jaar oktober ben ik met de hele club gegaan."
Hij bezocht met zijn vrouw, dochter en zoon onder meer zijn oude post 7-17 in al-Mansouri, waar hij in 1980 als YP­boordschutter actief was.
Zijn betrokkenheid bij de hulpactie voor het Hiram Ziekenhuis is te dan­ken aan zijn dochter. "Mijn kinderen waren na die reis ook heel enthousiast en Caroline was zeer geïnteresseerd in het ziekenhuis. Zij wil zelf ook de zorg in en heeft over het ziekenhuis geschreven in het schoolblad. Zo raakte ik in gesprek met Chris." Als journa­list hoefde hij niet lang na te denken toen Laarhoven hem vroeg patiënten van het Hiram Ziekenhuis te intervie­wen om de urgentie van het project te benadrukken. "We hebben ook nog de burgemeester van Tyre geïnterviewd en daarna moest er ook een logo komen en briefpapier voor de stichting. Zo ging het balletje rollen."

Dries van Agt
Steeman reageerde verrast toen hij op 5 mei uit handen van directeur Ezzed­dine van het Hiram Ziekenhuis een schriftelijke dankbetuiging kreeg voor zijn inspanningen voor het tot stand brengen van een band tussen het zie­kenhuis en de stichting. "Nou ja, het
is nog geen echte stichting, maar meer een uit de hand gelopen vereniging van een paar enthousiastelingen", zegt hij relativerend.
Vooruitlopend op de oprichting van
de stichting heeft de Limburger al wel contact gezocht met voormalig Neder­lands premier Dries van Agt om hem
als beschermheer te vragen. "Natuurlijk omdat hij ook opkomt voor Palestij­nen, want dat ligt nog altijd gevoelig in Nederland. Ik ga hem nu vertellen wat we bewerkstelligd hebben voor het zie­kenhuis en hoop dat hij instemt." Aan plannen heeft de stichting geen gebrek . Ondertussen wordt actief gestimu­leerd dat de nieuwe apparatuur in het ziekenhuis ook wordt ingezet voor de allerarmsten in Zuid-Libanon. Daarvoor wordt door het Hiram Ziekenhuis tegen een speciaal gereduceerd tarief gewerkt. Het resterende bedrag wordt in noodge­vallen door de stichting betaald. Volgens kapitein ter zee-arts b.d. Hoe­jen bos is het door de economische crisis en de bezuinigingen onzeker of er in de toekomst nog sprake kan zijn van donatie van overtollig medisch materi­aal door Defensie, maar naar aanleiding van dit project heeft hij nog wel een oproep. 'Als er onder oud-Unifillers nog veteranen zijn die in de medische sector werken en die nog iets willen beteke­nen voor dit project, kunnen zij zich melden bij Erik Kuiper van de afdeling Veteranen met een missie op het Vete­raneninstituut. Zij zouden bijvoorbeeld een rol kunnen spelen in het instrueren van medisch personeel in het Hiram Ziekenhuis."

Meer over dit project kun je vinden op de website: www.weerzien-met-libanon.nl

 

  Terug naar boven

Terug naar het overzicht