Libanonveteraan Hendrik Nijs is schilder en beeldend kunstenaar

'Verf is mijn leven

'

Kleur, daar draait het om in het leven van Hendrik Nijs. Voor hij als dienstplichtig soldaat naar Libanon ging, zat hij in de bloemen. Hij was meesterbinder in een bloemenzaak in Wenen.
"In dat werk heb je kleurencombinaties die niet kunnen. Maar op een doek kun je kleuren zo combineren dat ze in harmonie zijn. Technisch ben ik weliswaar een knap schilder, maar in
kleurgebruik ben ik een virtuoos."

Door Marleen Wegman

De abstracte schilderwerken van Hendrik Nijs hangen in de hele wereld. Ook in collecties van grote bedrijven zitten vaak wel een of meer van zijn werken. En uiteraard bij particuliere kunstliefhebbers. "Ik zou nog veel meer werk kunnen verhuren en verkopen, maar ik werk graag in mijneigen tempo en op mijn eigen manier. Werken onder druk, bijvoorbeeld op bestelling, werkt bij mij niet. Ik vind
het fijn om dingen klein te houden, om klanten zelf te kunnen benaderen." Nijs vertrok in maart 1979 als dienstplichtig soldaat naar Siddiqin in Libanon om de Franse troepen af te lossen."Ik ben daar niet stommer geworden," zo vat hij zijn ervaringen samen. "Ik vind het nog steeds eenrijke ervaring; we hebben echt iets voor de mensen kunnen doen. Maar van de vrede is nu, dertig jaar later, nog geen moer terechtgekomen." Bij terugkeer uit Libanon ging hij weer terug naar de bloemen, tot een jaar later zijn werkgever faillissement aanvroeg. Zijn toenmalige vriendin gaf les aan de kunstacademie en stimuleerde hem om ook iets met kunst te gaan doen. "Ik zat in mijn vrije tijd eigenlijk altijd te tekenen of te schilderen." In 1984 trok hij de stoute schoenen aan en begon aan
een opleiding op de Vrije Academie in Nijmegen. In 1988 nam hij het besluit om als kunstschilder en beeldend kunstenaar zijn brood te verdienen. "Ik kan pas een jaar of vijftien echt van de verkoop en verhuur van mijn werk leven. Maar, laten we wel wezen, ik maak ook mooie dingen."

Wit doek
Veel van zijn inspiratie haalt hij uit de natuur. In 1989 verruilde hij de stad Nijmegen voor het landelijk gelegen Dreumel. Als hij begint met het schilderen aan een nieuw doek, maakt hij eerst zijn palet leeg. "Ik schilder nooit direct op een wit doek. Ik moet voor het doek staan en dan heb je wel of geen inspiratie. En dat heeft niets te maken met religie, filosofie of wetenschap. Wat iets tot kunst maakt, is datgene wat je niet kunt sturen. Het komt uit je handen. Ik heb iets in m'n kop en dat moet worden gevisualiseerd. Ik wil iets, een kopie, op het doek hebben. Dat beeld kan ik niet dagenlang vasthouden. Ik moet inspelen op mijn inspiratie. Het is dan ook of mijn handen anders zijn, er gebeuren dingen. Er vliegen hier ook wel eens penselen door het huis, dan gaat het dus niet. Ik sta wel eens tierend in het atelier, waarbij de verf op het plafond zit. Ik heb al die tubes met kleuren, alle mogelijkheden staan tot mijn beschikking. Mijn leven bestaat dan uit verf. Ik denk in verf, ik ben verf."
Hij werkt vaak aan vier of vijf doeken tegelijk en maakt dan werkweken van tachtig tot negentig uur. "Dan slaap ik drie uur per nacht, maar ik kan niet anders. Ik moet schilderen." Naast het verkopen en verhuren van kunst verzorgt hij workshops schilderen. "Dat is dikke pret. Soms zijn dat kinderen van de basisschool, soms werknemers van een bedrijf, van de postverzorger tot de directeur. Maar op het moment dat de mensen schilderen, telt niet meer welke positie ze hebben in een bedrijf." De workshops voor veteranen (zie aanbieding hieronder) ziet hij als een soort verwerking. "Dus, maak eens een schilderij over wat jou in die periode bezighield. Ik weet zeker dat daar de meest verschillende dingen uitkomen." Zelf schildert hij niet expliciet over zijn uitzendverleden. Op verzoek van de Stichting Veteranen Kunst maakte Nijs dit jaar het doek 'Elementen uit mijn uitzendingsperiode' voor de kunst- expositie tijdens de Nederlandse Veteranendag in Den Haag. Dit doek hangt nu in het Legermuseum in Delft. Hij is nooit teruggeweest naar Libanon. "Ik heb altijd wel gezegd dat ik terug zou gaan, maar er was nooit tijd voor. Maar ik wil ook niet. Daar zijn teveel herinneringen.

Terug naar boven

Terug naar het overzicht