Libanonveteraan Eeltsje Hoornveld:

nummer 5 / juni 2009

'Ik wilde op uitzending'!

Het was voor Eeltsje Hoornveld, zoon van Jogchem
Hoornveld (zie hiernaast), duidelijk. Hij wilde een zinnige
diensttijd, dus naar Libanon. Naast contacten met de
Israeli's en Libanezen, de patrouilles, burenruzies,
beschietingen en de schok van de dood van Jan Hoiting
op post 7.13, herinnert hij zich ook hoe hij tijdens een
toiletbezoek het vege lijf kon redden.

Naam en leeftijd: Eeltsje Hoornveld (45)
Rang en functie:korporaal YP-chauffeur/sergeant titulair postcommandant 7.2
Uitgezonden naar:Libanon
Is nu:directeur/eigenaar van een autobedrijf
Hobby's:paardenfokkerij en paardensport
Hekel aan:mensen die niet reeel in het leven staan
Beste oorlogsfilm:Saving Private Ryan  

Door: Klazien van Brandwijk
Foto: Fred van Brandwijk

Toen Eeltsje Hoornveld zich op het Pantserinfanterie Rij- en Opleidingscentrum (PRIOC) in Veldhoven meldde, was hij abusievelijk ingedeeld bij de YPR-opleiding. "Dat zijn pantservoertuigen en die reden niet in Libanon. Ik moest dus zorgen dat ik werd opgeleid tot YP-chauffeur. Er was een jongen die wel op de YPR wilde, dus hebben we geruild." Na de opleiding werd hij in Assen geplaatst en voorbereid op zijn uitzending naar
Libanon. De supergemotiveerde dienstplichtige haalde op sportgebied een aantal diploma's en ging naar Roosendaal voor de Oefening Pantserstorm.
Daar viel zijn inzet op en hij kreeg een tevredenheidsbetuiging. "We zouden ook nog parachutespringen, maar dat werd afgeblazen."

Post 7.2
Naast de opleiding had Hoornveld ook over de ervaringen van oudgedienden gehoord en hij had het idee dat hij goedwas voorbereid op wat hem te wachten stond. Al op de heenreis bleek dat toch niet alles was verteld. In Beiroet kon het vliegtuig niet landen vanwege een vuurgevecht. "We moesten nog drie rondjes vliegen en toen was er een pijlsnelle landing. Helikopters hadden drukgranaten gegooid om te voorkomen dat er op ons vliegtuig werd geschoten. Overal was rook en geknal. We werden in vrachtwagens geladen en in hoog tempo onder begeleiding naar Zuid-Libanon gebracht." De YP-chauffeur zag onderweg de effecten van de oorlog en ook op post 7.2, waar hij werd geplaatst, werd hem al snel duidelijk dat het geen vakantietrip was. "Al in de eerste dagen kwamen Israelische militairen bij de post provoceren. Kijken hoever ze konden gaan en of ze de post op konden komen. Ik heb mijn wapen neergelegd en riep in het Fries: 'Vollek.' Daarna heb ik ze uitgelegd waarom wij in Libanon waren en ik heb verteld dat ze op ons terrein niet welkom waren." Dat optreden leidde er toe dat Hoornveld goede contacten met de Israelische soldaten opbouwde. "Ik mocht een keer mee in de helikopter en heb toen boven de wadi (drooggevallen rivierbedding; red.) gevlogen."

Stil
Na voortijdig vertrek van zijn sergeant werd Hoornveld sergeant titulair en postcommandant. "Dat betekende dat ik binnen het werk andere verantwoor-
delijkheden kreeg. Het dagelijkse werk bleef hetzelfde. Patrouilles lopen, road blocks en bewaking van het kamp." Van zijn vader had de jonge postcommandant voor vertrek naar Libanon een aantal belangrijke tips gekregen. Een daarvan maakte dat hij, toen hij tijdens toiletbezoek werd beschoten, adequaat reageerde. "Mijn vader had me verteld dat als alles stil wordt en je zelfs geen vogels meer hoort, er iets staat te gebeuren. Ik was net wakker en zat tamelijk duf op de schijtraket. Plotseling werd alles angstvallig stil. In een flits schoten de woorden van mijn vader door mijn hoofd en een fractie later werd er een salvo afgevuurd. Ik riep mijn maten en die zaten allemaal al in de bunker. Ik wachtte een volgend salvo af en na het vierde schot dook ik met mijn broek op mijn knieen uit de schijtraket over een muurtje. Ik heb direct een patrouille samengesteld, maar de vogel was natuurlijk al gevlogen." Hoornveld is trots op zijn periode in Libanon. "Als een jonge knaap van 19 ben ik ernaartoe gegaan en als 20-jarige
volwassen kerel ben ik teruggekomen.

nummer 5 / juni 2009

 

Terug naar boven

Terug naar het overzicht