Libanonveteraan werd sportmasseur

'Ik werk het liefst met mijn handen'

Na zijn uitzending vertrok Libanonveteraan Lion Schapendonk (49) voor een jaar naar Austraiie om zichzelf te hervinden. Bij terugkomst nam hij de cafetaria van zijn ouders over, "ik begon
met 'werken om te leven', maar ergens ging er een knop om en werd het leven om te werken'", aldus Schapendonk. Dat was het moment waarop hij besefte dat het roer om moest. "Toen ben
ik een massagecursus begonnen."

Door: Anne Salomons
Foto: Karin Stroo

Lion Schapendonk kreeg, vanwege zijn studie manager facilitaire dienstverlening, uitstel van militaire dienst. Toen hem na zijn stage in het ziekenhuis van Roosendaal gevraagd werd om te solliciteren, wees hij dit aanbod af. Hij zou als manager de hele dag in pak moeten lopen en daar zag hij vreselijk tegenop. "Ik ben nou eenmaal geen pakkenman." In 1980 moest hij dus alsnog in dienst. Hij kreeg een opleiding voor pantserwagenchauffeur en hospik, voor hij in 1981 vrijwillig als Unifiller naar Libanon ging. Schapendonk diende daar in het hospitaal (in Oud-Haris) waar hij niet
alleen de fysieke ellende van de strijd zag, maar ook de wanhoop van de plaatselijke bevolking, die soms tot onaanvaardbare excessen leidde. "Zo waren we op een dag bezig een oude man op te lappen die in zijn eigen huis was opgeblazen. Terwijl wij alles deden om hem te redden, werd het hospitaal leeggeroofd. Daar was ik zo kwaad om. Je zit daar om de bevolking te helpen, maar ondertussen stelen ze alles onder je kont vandaan."

Veranderd
Die woede en onmacht nam hij ook mee terug naar Nederland. "Bij terugkomst was de wereld anders. Althans,dat dacht ik. Maar ik was zelf veranderd. Ik keek anders tegen mensen aan. Ik kon hier niet meer wennen, ik vond dat ik in een wegwerpmaatschappij leefde. Hier had je gewoon warm en koud stromend water uit de kraan, in het hospitaal in Haris moest het water gebracht worden en in ketels worden warm gestookt. Op een avond ging ik als vanouds naar het carnaval om in een cafe te hossen. Maar ik was nog geen vijf minuten binnen of ik stond al weer buiten: ik kon het gewoonweg niet
meer", vertelt Schapendonk. "En dan die opvang door Defensie, die was beroerd. We hebben geen debriefing gehad, niets. Ja, een briefje waarop een telefoonnummer stond voor als je psychische bijstand wilde. En met informatie waren ze ook niet scheutig. In Libanon was een tankwagenchauffeur verbrand. Hij was in het Militair Hospitaal in Utrecht terechtgekomen. Toen ik bij Defensie vroeg hoe het met hem ging en of hij nog leefde, konden ze me dat niet eens vertellen. Ze wisten van niks. Dat kan toch niet?" Omdat hij het in Nederland niet meer uithield, vertrok Schapendonk voor een
jaar naar Australie. Na zijn terugkomst nam hij de cafetaria van zijn ouders over. Daar heeft hij gedurende negentien jaar hard gewerkt, hij maakte tus sen de negentig en honderd werkuren per week. Zo heeft hij van een Oudhollands cafetaria een groot en goedlopend bedrijf gemaakt, met naast het cafetaria-gedeelte onder meer een restaurant en een kinderspeelplek. "En ja, we verkochten ook een patatje oorlog", vertelt Schapendonk lachend.

'Natuurlijk vergeet ik mijn tijd als Unifiller niet'

Sportmasseur
Op een dag besefte hij plots dat hij leefde om te werken in plaats van andersom. "Ik zag in mijn omgeving allemaal mensen van rond de vijftig die zomaar 'omvielen'. Toen ging ik nadenken en  ontdekte dat ik niet meer kon groeien, ik stond stil. De knop die ik negentien jaar daarvoor had omgedraaid, was ik vergeten terug te draaien naar 'werken om te leven'. Toen heb ik alles verkocht en ben met mijn gezin zes weken naar Australie geweest. Ondertussen had ik me ook ingeschreven voor een cursus sportmasseur. Waarom ik voor masseur koos, weet ik niet, maar ik werk het liefst met mijn
handen." Inmiddels heeft Schapendonk opleidingen gevolgd voor sporttherapeut en massagetherapeut en is hij coordinator van een massageafdeling bij een saunacomplex in Roosendaal. Bovendien
heeft hij een eigen massagepraktijk."Maar het leukst vind ik het om op het veld te staan als verzorger en hersteltrainer bij een voetbalclub in Zevenbergen." Met oude makkers uit het leger heeft hij geen contact meer, hij gaat ook niet naar de Veteranendag in Den Haag."Daar heb ik niets te zoeken. Ik kijk liever naar mijn toekomst. Natuurlijk vergeet ik mijn tijd als Unifiller niet. Die ervaring zal altijd deel blijven uit maken van mijn leven."

Terug naar boven

Terug naar het overzicht