|
|
nummer 7 / november 2005 |
Website over
Post Pappa 7.20
Het
einde van de wereld
Eric Trum is Libanonveteraan. Omdat er al veel websites over
UNIFIL zijn en hij zo min mogelijk in herhaling wilde
vallen, maakte hij een website specifiek over Post
Papa 7.20. Maar ook omdat hij daar - zoals
hij dat zelf zegt - zijn jeugd, zijn geloof, zijn vertrouwen, zijn toekomst en nog veel meer heeft laten liggen.
"Ik kijk uit naar de dag dat ik daar naar terug kan, om dit alles op te halen", zegt Trum op zijn website.
Door: Wim van den Burg
et verblijf op
jonge leeftijd in een oorlogsgebied heeft bij Trum ernstige wonden
achtergelaten. Hij durft er nu eindelijk over te praten. Wat begon als een
ideaal uit een jongensboek, is geëindigd in een nachtmerrie die al 25
jaar zijn leven beheerst. Op zijn website praat hij er in de rubriek De wonden openhartig over.
Zijn verhaal is nog lang niet af. Jammer genoeg heeft hij zijn website als
gevolg van zijn opname vorig jaar in Centrum 45 niet meer volledig kunnen bijwerken. Toch is een
bezoek aan de website meer dan de moeite waard.
Eind van de
wereld
Op de startpagina
maakt een foto direct duidelijk waarom het gebied rondom Post Papa 7.20
door velen als het einde van de wereld werd betiteld. De startpagina is
verder traditioneel ingericht met alle rubrieken in menuvorm aan de linkerkant van
de pagina. De blauwe Baretten en de vlaggen van de Verenigde Naties
(VN) en Libanon maken Ie pagina compleet en herkenbaar. Natuurlijk
vinden we in de rubriek 7.20 informatie over de post waaraan
het verhaal van Trum en zijn maten onverbrekelijk
verbonden is. De Post Papa 7.20 werd in mei/juni 1979 ingericht door de VN, ver
weg van het hoofdkwartier van de A-cie in Yatar. Het Nederlandse UNIFIL-detachement heeft deze post aangehouden tot 1983.
Het klimaat was er extreem. Temperaturen oplopend tot boven de zestig graden,
maar ook zeer zware regenval. Vanuit deze post werden dagelijks nachtpatrouilles
gelopen. De taak was te voorkomen dat de strijdende partijen elkaar
opzochten. Post Papa bestond voornamelijk uit rots en een soort gravel en bleek daarnaast de
`thuisbasis' van de meest uiteenlopende
soorten insecten, spinnen,
schorpioenen en ander ongedierte. In de rubriek Woorden is een bloemlezing te vinden van de gevoelens die sommige `jongens' van Post Papa 7.20 op papier hebben gezet. Het zijn soms gewoon kreten,
gezegdes of uitdrukkingen die op 7.20 gebruikelijk waren. Enkele
voorbeelden: Waarom heb ik moeder
en kind opgeblazen zien worden, toen we terugreden van het huis dat we 48 uur bewaakt hadden? en Waarom werden er Palestijnen verbrand door Israëlische commando's, wat Defensie ontkent, alhoewel ik het zelf gezien heb?
Krankzinnige
situatie
In de rubriek Verhalen vinden we een beperkt aantal
verhalen over gebeurtenissen op en rond Post Papa 7.20. Niet alleen van Eric zelf, maar ook van collega's.
Huisdieren spelen een grote rol in die verhalen. Een vermoorde kat, een vermoorde hond
en de golden retrievers Haddad en Arafat die meegingen
op patrouille.
Het is zomaar een willekeurige greep. Gelukkig is er ook ruimte in deze rubriek
voor anekdotes.
Foto's
Op de website
is in de rubriek Foto's een aantal sfeerbeelden te vinden.
Natuurlijk van de retrievers Haddad en Arafat en de kat Nik Nik. Maar onder meer ook van de zelf verzorgde inrichting van de Mag-opstelling en een mortierinslag op
Post Papa. De krankzinnigheid van de situatie waarin de mensen die deze post
bevolkten zich bevonden komt het sterkst naar voren op de foto waarin
gebroederlijk met leden van Haddads De Facto Forces (DFF) wordt gezwommen in
het water van de wadi, om een paar uur later weer door hen te worden
beschoten.
|
|
nummer 7 / november 2005 |
