Libanese Maha Zabad zoekt contact met Nederlandse Unifillers

nummer 5 / juni 2009

Holland is voor altijd

 

 

De Libanese Maha Zabad verloor bij een Israelisch
bombardement in 2006 haar huis met al haar bezittingen.
Ook haar verzameling foto's en adressen van Unifillers
waarmee zij van 1979 tot 1985 intensief contact heeft
gehad, raakte verloren. Zabad: "Het was de mooiste tijd
van mijn leven en ik wil heel graag weer contact met die
jongens. Ik ben ze nooit vergeten."

Tekst en foto: Anne Salomons

Met een bloedvaart scheurt Maha Zabad in haar fourwheeldrive langs de controleposten even ten zuiden van het Libanese plaatsje Tyre. Waar anderen minutieus gecontroleerd worden door UNIFIL-militairen, heeft zij vrije doorgang, ze is bij iedereen bekend. Met de voet diep op het gaspedaal en een hand aan het stuur wijst ze met grote gebaren naar een heuvel verderop: "Daar ligt mijn huis." Het huis van Zabad ligt tussen de heuvels in het zuiden van Libanon, in Buyout as-Sayyid. Op een steenworp afstand van de plek waar in 1979 UNIFIL post 7.1 Alpha werd ingericht. Zabad was 15 jaar oud toen ze met haar familie uit Sierra Leone naar Libanon verhuisde. "De eerste drie maanden waren we nog wat wantrouwig naar de Nederlandse Unifillers. Zij waren tenslotte christen en wij islamitisch. We wisten niet wat we van ze konden verwachten. Maar al snel kregen we contact met hen. Omdat we een tijd in Afrika hadden gewoond, waren we de enigen in het dorp die Engels spraken. En mijn vader was zeer gastvrij. Vaak zaten de Unifillers hele avonden bij ons thuis te eten en thee te drinken. Dat vond ik prachtig. Iedere nieuwe kapitein werd meteen naar mijn vader gebracht. Voor elk probleem kwamen ze naar hem toe." Zabad was vaker bij de Nederlandse militairen dan thuis. "Ik vond het saai thuis, ik wilde steeds naar de soldaten, daar was reuring, daar gebeurde het. Ik leerde van hen elektriciteit aanleggen en Nederlandse woorden, ik verzorgde de jongens als ze gewond raakten en zette injecties. Ik deed alles." Op een dag waren er weer eens problemen met majoor Haddad die de watertoevoer naar de UNIFIL-posten vanuit Naqoura afsneed. Samen met haar ouders bracht Zabad toen eten en thee naar de ruim tweehonderd Unifillers in het gebied. Dit haalde zelfs de krant. 'Een man gaf 200 soldaten te eten', luidde de kop. Maar de Unifillers hielpen haar en haar familie ook. "Toen het huis geschilderd moest worden, kwamen er tien soldaten met verf en kwasten, voor elk raam een."

Gedenksteen
Hoewel ze regelmatig door haar vader zelf naar de Unifillers werd gestuurd, vond haar moeder dat ze te veel bij de soldaten was. Dat was slecht voor haar naam. "Je kan nooit meer trouwen", had haar moeder gezegd. In het dorp werd ook al kwaad over haar gesproken. Maar Zabad trok zich daar niets van aan. Integendeel: "Ik heb met ze geknikkerd en hele avonden met ze gedanst." Zabad heft nu beide handen sierlijk in de lucht en zingt: "Brown girl in the rain, tralalalala", terwijl ze met haar fourwheeldrive in razend tempo aan de linkerkant van de weg langs de zoveelste controlepost sjeest. Haar gezicht betrekt echter wanneer ze zich de dood van UNIFIL-soldaat Philip de Koning herinnert. Ze was die dag vroeg opgestaan en haar vader zou haar naar de tandarts brengen. Ze stonden op het punt te vertrekken toen ze een luide knal hoorden. Toen ze gingen kijken, lag Philip de
Koning zwaargewond op straat, hij was op een mijn gereden."Ik en mijn vader hebben hem geprobeerd te redden, maar hij is toch overleden. Vreselijk. De avond daarvoor had hij bij ons nog zijn lievelingsgerecht gegeten. Ik heb er een half jaar over gedaan om er een beetje overheen te komen." Nu, dertig jaar later, vindt Zabad nog steeds dat er een gedenksteen voor hem moet komen. Op een heuvel dichtbij zee draait ze een pad op en wijst naar haar huis dat ze na de bombardementen van 2006 helemaal opnieuw heeft opgebouwd. Als je niet beter weet, zou je denken dat je hier op de mooiste toeristische plek van Libanon staat, met prachtig uitzicht op de heuvels waar 50 meter heuvelopwaarts vroeger het ouderlijk huis van Zabad stond.
Het huis waar de Unifillers graag kwamen. Daarom werd het ook vaak beschoten door de mensen van Haddad. Die zagen
daar steeds soldaten naar binnengaan. Bovendien lag het in het schootsveld, niet alleen van Haddad maar ook van de PLO
aan de andere kant. "Beide partijen schoten op elkaar, maar ze konden niet richten, daarom lag ons huis vaak onder vuur Op het laatst konden we vanwege de kogelregens alleen nog de achterkant van ons huis bewonen."

Iron woman
In 2006 lag Zuid-Libanon weer onder vuur. De Israeli's voerden zware bombardementen uit. Op het moment dat haar zuster Nadija even in Zabads huis was om iets op te halen, viel er een bom op het huis. Nadija kwam hierbij om. Ze was 28 jaar. Zabad opent een fotoboek met de verschrikkingen die toen zijn aangericht. Een foto toont Israelische kinderen die met een viltstift een tekst schrijven op een enorme bom. Zabad: "Ze schrijven hier een boodschap voor de kinderen in Libanon. Hoe ziek kun je zijn?" Zabad raakte niet alleen haar zuster kwijt, maar ook al haar foto's en herinneringen aan de Unifillers. "Terwijl ik zo graag weer eens contact met hen wil hebben. Al die jaren heb ik niets meer van hen gehoord. Geen telefoontjes geen brieven. Niets. Ik ben zo benieuwd hoe het met ze gaat. Vanaf 1985 hoorde ik nooit meer Nederlands, maar de Nederlandse woorden heb ik altijd onthouden. De Nederlanders betekenen nog steeds veel voor mij. Holland is voor altijd in mijn hart." Een paar jaar geleden kwam Zabad op straat een Nederlander tegen aan wie ze vroeg of hij voor haar een Nederlandse militair, die ze zich goed kon herinneren, wilde achterhalen: Dick Willemsen. Al snel was zijn adres gevonden en kreeg ze weer contact met hem. "Hij heeft nu beloofd dat hij volgende maand naar het huwelijk van mijn dochter komt." Ondertussen probeert Willemsen vanuit Nederland een visum voor Zabad te krijgen om haar bij hem thuis in Nederland te ontvangen. Maar dat is nog niet zo makkelijk. Met Unifiller Chris Laarhoven, die sinds twee jaar in Libanon woont, surft zij regelmatig op internet om op UNIFIL-sites bekenden op te sporen (Checkpoint Charlie 4-2009; 4P19). Laarhoven, die bezig is een Holland Lebanon House op te zetten in Tyre, leerde ze kennen toen beiden in een tapijtwinkel stonden tussen allemaal gesluierde vrouwen. Maha zag meteen dat hij een
Nederlander was. "We hebben twee weken aan een stuk met elkaar gepraat, gelachen en gehuild." Ook al kenden ze elkaar
niet van vroeger, toch bleken ze veel gemeen te hebben. Zabad is inmiddels 45 jaar oud en een gevierd zakenvrouw. Ze heeft een aantal winkels en een reisbureau en onlangs verscheen een artikel over haar in een glossy magazine waarin ze iron woman werd genoemd. Zabad: "Vrouwen in Libanon staan meestal in een winkel of voor de klas. Ik ben de eerste zakenvrouw in Tyre en omgeving." Met politiek bemoeit ze zich liever niet. In de verkiezingen die 7 juni plaatsvonden, heeft ze geen vertrouwen. "Uiteindelijk willen alle partijen alleen maar geld en macht. Ik heb ook niet gestemd." Maha werpt het fotoboek met de verschrikkingen van 2006 in een hoek en trekt haar hoofddoek af. Ze is haar hoofddoek meer dan zat, maar draagt hem toch, uit respect voor haar geloofsgenoten. Dan springt ze op, wijst naar de plek waar post 7.19 ooit heeft gestaan en roept: "Ik hoop echt dat de Unifillers contact met me opnemen en mij foto's uit die tijd opsturen.

Info: Maha Zabad, e-mail: mahajzabaA64@hotmail.com. of rana.deanwaytravel @gmail. com.

nummer 5 / juni 2009

   

Terug naar boven

Terug naar het overzicht